Storythai

 
ช่วงนี้ได้ทำแต่งานตรงเคาท์เตอร์ Drive
Thru
เสียบหูฟัง ว่าจะมีออเดอร์เข้ามาเมื่อไหร่

แล้วก้อวิ่งไปข้างกระจก
Good Morning !!
$... Please
(รับออเดอร์เองไม่ได้ ภาษายังไม่ดีพอ
ความเร็วก้อยังไม่ได้การ)
เก็บเงิน ยกของให้

Thank You. Have a Good
Day
แล้วยิ้มสวย(แสด)หนึ่งที

และนั่นเลย ก้อเป็นที่มาในการพบลูกค้าหลากหลายแบบของ นส แพม

มันก้อเลยทำให้กุมั่นใจว่าคาแรคเตอร์ของคน
ไม่ได้เป็นตัวบอกลักณะนิสัย
หรืออะไรก้อแล้วแต่ของเค้า
เค้าอาจจะขับรถพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

ข้างในรถมีแต่ของแต่งแบบพังค์สุดตีน บวกกับคนขับทาปากดำ
ชุดดำ
และยังมีหมาร็อดไวเลอร์สีดำ
นั่งมาที่เบาะข้างๆ
หรือผู้หญิงที่เปิดกระจกมาควันบุหรี่เต็มรถ
จนพุ่งมาใส่หน้ากุ
แต่หลังจากที่กุพูดว่า Have a good day

เค้าตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่กุดูออกว่ามันจริงใจ
แล้วบอกว่า You Too

แต่กลับเป็นหลายๆ คนที่หน้าตาใจดี
ที่หลังจากกุพูดไปแล้ว
พุ่งรถออกไปด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ
โดยไม่มีการทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มใดๆ
หรือบางคนก้อเป็นยิ้มที่เป็นมารยาทเกินทน

บางทีสถาณการณ์ก้อบังคับให้คนเรา
ไม่แสดงออกสีหน้าใดๆ
แต่ด้วยของกุ มันเป็นงาน
มันคือสิ่งที่กุต้องทำ
และเต็มใจทำ
เพราะลึกๆ แล้ว กุก้อยินดีกับการรู้จักคนใหม่ๆ
เสมอ
อย่างน้อยกุเริ่มด้วยการแสดงท่าทางที่ดีออกไป
ฟี๊ดแบคจะเป็นไง
ก้อสุดแล้วแต่เหอะ

จนมีลูกค้าถามกุว่า ทำไมคุณยิ้มเก่งจัง ฮ่าๆๆๆ

ยังมีผู้หญิงสูงอายุหลายๆ คน ที่เรียกกุว่า Sweety
ถ้าเป็นคำไทย
คงประมานว่า หนูจ๋าล่ะมั๊ง
ด้วยท่าทางที่ใจดีสุดๆ
เหมือนกับกุเป็นลูกเป็นหลานเค้าเลยแหละ
แล้วลองคิดว่า
เค้ามาด้วยท่าทางที่ดีขนาดนี้
เจอหน้าตาบูดเป็นซ้นตีนกลับไป
เค้าก้อคงจะเสียใจว่ะ

เหมือนเวลาที่กุเดินเข้าร้าน
แล้วเจอพนักงานขายนั่งมองอยู่ตรงมุมร้าน
ทำหน้าบอกว่า เออ เมิงเดินๆดู ไปเถอะ
เอาอะไรค่อยเรียก

กุก้อไม่อยากซื้อแม่งแล้วแหละ






ทั้งนี้
ทั้งนั้น
มันก้ออยู่ด้วยบุคลิคของคน
มันไม่ใช่ทุกคนที่จะแสดงท่าทางร่าเริงได้ตลอดเวลา
บางคน
กว่าจะแสยะยิ้มออกมาได้ ต้องใช้ตลก
ทั้งคณะ  ก้ออาจยังไม่พอ
กุไม่ได้บอกให้เมิงยิ้ม
แต่ในการเป็นกุ กุทำได้
แล้วทำไมกุต้องไม่ทำ

แต่ถ้านั่นมันไม่ใช่ตัวเมิง
กุคิดว่า
เมิงคงต้องมีวิธีการอะไรซักอย่างที่จะบอกให้คนอื่นรู้ว่า
กุยินดี
มากกว่า ไปๆ
ซะทีเหอะ

แต่ที่แย่ที่สุดผู้หญิง 2 คนที่มาด้วยกันในรถสปอร์ต
ทั้งคน
ทั้งรถสวยแสด
มันจะไม่เกิดอะไร ถ้าเค้าแค่ขับรถออกไป
เค้าจะยังสวยอยู่
ถ้าเค้าไม่ทำตัวอย่างงั้น
แต่หลังจากที่เค้าเปิดถุงเบโก้ (ชื่อขนมปัง)
ดู
เค้าก้อบอกว่า เค้าสั่งอีกอย่างนึง ซึ่งตามออเดอร์จริงๆ อะ มันถูกแล้ว

กุไม่รู้ว่าใครผิด คนพูดผิด คนฟังผิด
หรือว่าพิมผิด
แต่อะไรก้อตาม
มันก้อทำให้ด่านหน้าอย่างกุ
แทบจะโดนถุงเบโก้โยนใส่หน้า
ชีโยนกลับมา
ทำหน้ากวนตีนแล้วก้อพูดว่า แถ่งกิ๊ว
เมิงต้องออกเสียงตามนี้เลยนะ
แล้วจะรู้ว่ากวนตีนมาก

ตามหน้าที่
กุได้แต่ขอโทษ
ทั้งๆ ที่โคดอยากจะด่า
น้ำตาจะร่วงด้วย
แม่งทำให้กุรู้สึกว่าทำอะไรผิดไปอย่างใหญ่หลวง
เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้ไง
แต่หลังจากเอาให้ใหม่แล้ว
ประตูปิด
เพื่อนในร้านก้อบอกว่า เมื่อวานอีนี่ก้อทำแบบนี้

Shes a Bitch

เท่านั้นแหละ หายเลยยยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆ

กุเข้าใจแล้ววววววววววววววววววว
พูดคำนี้มาก้อเยอะ แต่นี่แหละ
คาแรคเตอร์นี้เลย
และยังมีมาแบบเดียวกันเด๊ะ ลุคนี้ สันดานนี้เด๊ะ อีกหลายคน

ถึงจะรู้ว่าเป็นแบบนี้ก้อเหอะ
แต่ตามหลักการ คนบริการ
ยังไงลูกค้าก้อคือพระเจ้า

จนกุทำใจได้ละ



หลังจากนี้ ถ้าเจอแบบนี้อีก
กุจะไม่เครียดกะมันและ
เปลี่ยนเป็นท่องไว้ในใจ

"Shes a
Bitch"

 
ช่วงนี้ได้ทำแต่งานตรงเคาท์เตอร์ Drive
Thru
เสียบหูฟัง ว่าจะมีออเดอร์เข้ามาเมื่อไหร่

แล้วก้อวิ่งไปข้างกระจก
Good Morning !!
$... Please
(รับออเดอร์เองไม่ได้ ภาษายังไม่ดีพอ
ความเร็วก้อยังไม่ได้การ)
เก็บเงิน ยกของให้

Thank You. Have a Good
Day
แล้วยิ้มสวย(แสด)หนึ่งที

และนั่นเลย ก้อเป็นที่มาในการพบลูกค้าหลากหลายแบบของ นส แพม

มันก้อเลยทำให้กุมั่นใจว่าคาแรคเตอร์ของคน
ไม่ได้เป็นตัวบอกลักณะนิสัย
หรืออะไรก้อแล้วแต่ของเค้า
เค้าอาจจะขับรถพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

ข้างในรถมีแต่ของแต่งแบบพังค์สุดตีน บวกกับคนขับทาปากดำ
ชุดดำ
และยังมีหมาร็อดไวเลอร์สีดำ
นั่งมาที่เบาะข้างๆ
หรือผู้หญิงที่เปิดกระจกมาควันบุหรี่เต็มรถ
จนพุ่งมาใส่หน้ากุ
แต่หลังจากที่กุพูดว่า Have a good day

เค้าตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่กุดูออกว่ามันจริงใจ
แล้วบอกว่า You Too

แต่กลับเป็นหลายๆ คนที่หน้าตาใจดี
ที่หลังจากกุพูดไปแล้ว
พุ่งรถออกไปด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ
โดยไม่มีการทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มใดๆ
หรือบางคนก้อเป็นยิ้มที่เป็นมารยาทเกินทน

บางทีสถาณการณ์ก้อบังคับให้คนเรา
ไม่แสดงออกสีหน้าใดๆ
แต่ด้วยของกุ มันเป็นงาน
มันคือสิ่งที่กุต้องทำ
และเต็มใจทำ
เพราะลึกๆ แล้ว กุก้อยินดีกับการรู้จักคนใหม่ๆ
เสมอ
อย่างน้อยกุเริ่มด้วยการแสดงท่าทางที่ดีออกไป
ฟี๊ดแบคจะเป็นไง
ก้อสุดแล้วแต่เหอะ

จนมีลูกค้าถามกุว่า ทำไมคุณยิ้มเก่งจัง ฮ่าๆๆๆ

ยังมีผู้หญิงสูงอายุหลายๆ คน ที่เรียกกุว่า Sweety
ถ้าเป็นคำไทย
คงประมานว่า หนูจ๋าล่ะมั๊ง
ด้วยท่าทางที่ใจดีสุดๆ
เหมือนกับกุเป็นลูกเป็นหลานเค้าเลยแหละ
แล้วลองคิดว่า
เค้ามาด้วยท่าทางที่ดีขนาดนี้
เจอหน้าตาบูดเป็นซ้นตีนกลับไป
เค้าก้อคงจะเสียใจว่ะ

เหมือนเวลาที่กุเดินเข้าร้าน
แล้วเจอพนักงานขายนั่งมองอยู่ตรงมุมร้าน
ทำหน้าบอกว่า เออ เมิงเดินๆดู ไปเถอะ
เอาอะไรค่อยเรียก

กุก้อไม่อยากซื้อแม่งแล้วแหละ






ทั้งนี้
ทั้งนั้น
มันก้ออยู่ด้วยบุคลิคของคน
มันไม่ใช่ทุกคนที่จะแสดงท่าทางร่าเริงได้ตลอดเวลา
บางคน
กว่าจะแสยะยิ้มออกมาได้ ต้องใช้ตลก
ทั้งคณะ  ก้ออาจยังไม่พอ
กุไม่ได้บอกให้เมิงยิ้ม
แต่ในการเป็นกุ กุทำได้
แล้วทำไมกุต้องไม่ทำ

แต่ถ้านั่นมันไม่ใช่ตัวเมิง
กุคิดว่า
เมิงคงต้องมีวิธีการอะไรซักอย่างที่จะบอกให้คนอื่นรู้ว่า
กุยินดี
มากกว่า ไปๆ
ซะทีเหอะ

แต่ที่แย่ที่สุดผู้หญิง 2 คนที่มาด้วยกันในรถสปอร์ต
ทั้งคน
ทั้งรถสวยแสด
มันจะไม่เกิดอะไร ถ้าเค้าแค่ขับรถออกไป
เค้าจะยังสวยอยู่
ถ้าเค้าไม่ทำตัวอย่างงั้น
แต่หลังจากที่เค้าเปิดถุงเบโก้ (ชื่อขนมปัง)
ดู
เค้าก้อบอกว่า เค้าสั่งอีกอย่างนึง ซึ่งตามออเดอร์จริงๆ อะ มันถูกแล้ว

กุไม่รู้ว่าใครผิด คนพูดผิด คนฟังผิด
หรือว่าพิมผิด
แต่อะไรก้อตาม
มันก้อทำให้ด่านหน้าอย่างกุ
แทบจะโดนถุงเบโก้โยนใส่หน้า
ชีโยนกลับมา
ทำหน้ากวนตีนแล้วก้อพูดว่า แถ่งกิ๊ว
เมิงต้องออกเสียงตามนี้เลยนะ
แล้วจะรู้ว่ากวนตีนมาก

ตามหน้าที่
กุได้แต่ขอโทษ
ทั้งๆ ที่โคดอยากจะด่า
น้ำตาจะร่วงด้วย
แม่งทำให้กุรู้สึกว่าทำอะไรผิดไปอย่างใหญ่หลวง
เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้ไง
แต่หลังจากเอาให้ใหม่แล้ว
ประตูปิด
เพื่อนในร้านก้อบอกว่า เมื่อวานอีนี่ก้อทำแบบนี้

Shes a Bitch

เท่านั้นแหละ หายเลยยยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆ

กุเข้าใจแล้ววววววววววววววววววว
พูดคำนี้มาก้อเยอะ แต่นี่แหละ
คาแรคเตอร์นี้เลย
และยังมีมาแบบเดียวกันเด๊ะ ลุคนี้ สันดานนี้เด๊ะ อีกหลายคน

ถึงจะรู้ว่าเป็นแบบนี้ก้อเหอะ
แต่ตามหลักการ คนบริการ
ยังไงลูกค้าก้อคือพระเจ้า

จนกุทำใจได้ละ



หลังจากนี้ ถ้าเจอแบบนี้อีก
กุจะไม่เครียดกะมันและ
เปลี่ยนเป็นท่องไว้ในใจ

"Shes a
Bitch"

   

Welcome to Dunkin Donuts, Can I help You
??

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ที่ทำงานของ Ms.
Pam
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้จัดการถึงได้เรียกกุว่า
แพม
กุเลยมีชื่อว่าแพมไปซะอย่างงั้น

แต่มี Ioana (อิโยน่า ที่กุเรียกเค้าว่า โย่ ฮ่าๆๆ)
ที่เรียกถูก
เพราะเค้าบอกว่าคำว่า Per มันง่ายมากๆ เพราะมันแปลว่า
ผม
แอบงงอยู่ว่าภาษาอะไร
แต่ที่ฮาคือ โย่บอกว่า ชื่อเมทกุ Tuk ยิ่งโคดง่าย
เพราะมันแปลว่า Shut Up
เลยทำให้ เพื่อนที่ทำงานคนนึงเรียกอีเมทว่า Hi! Shut
Up
กร๊ากกกกกกก  ช่างเป็นคำที่เหมาะกับเมิงแฮง

ทำงานมาได้หลายวันแล้ว
เวียนงานเกือบครบทุกอย่างแล้ว
เริ่มจากวันแรกๆจิ้มปุ่ม น้ำตาล ครีม กาแฟ ชา
ช็อคโกแล็ค
เป็นเด็กชงว่างั้นเลยเหอะ เอาแบบไหนบอก

หยิบโดนัท มัฟฟิน มันช์กิ้น
ไปจนเช็ดโต๊ะ กวาดพื้น รับออเดอร์
ล้างอุปกรณ์ เตรียมของตอนเช้า

และทำความสะอาดห้องน้ำ
แค่ทำให้มันสะอาด
ไม่ได้ถึงขั้นต้องไปลงมือขัดส้วม แต่ถ้าให้ทำ กุก้อทำ




!_91_!เมทกุตั้งใจดูคลิปฝึกงานมาก
มิซแพมนั่งถ่ายรูปเล่น!_93_!


กุมาโดยแบกวีซ่า Employee
ตั้งแต่ต้น
เพราะงั้น มันไม่เคยอยู่ในความคิดกุ ว่ามันจะสบาย อะไรทำได้
ก้อทำ
อะไรทำไม่ได้
ก้อทำให้สุดที่กุทำได้นั่นแหละ
อย่างน้อยก้อคงทำให้กุรู้
ว่าสิ่งนี้มันเกินแก่ความสามารถของคนอย่างกุจิงๆ
ถึงมันจะเป็นคำพูดติดปากว่า
ทำไม่ได้แน่ๆ ๆ มันก้อเป็นเหมือนแค่บอก
คนข้างหลังว่าอย่าคาดหวังกับกุนะ
เพราะมันอาจเป็นไปไม่ได้
แต่สุดท้ายแล้ว ยังไงก้อต้องลองดูแหละวะ
สำเร็จมั๊ย
นั่นมันไม่ใช่ส่วนที่ต้องสนใจ อย่างน้อยกุก้อได้พยายาม

!_91_!เมท กุตายแล้ว
สนใจกุหน๊อยยยย!_93_!



เพราะกุเคยชินกับคำว่าความพยายามอยู่ที่ไหน
ความสำเร็จก้ออยู่ที่ไหน
ซักที่นั่นแหละ

อาจเป็นที่พยายามไม่พอ หรืออีกที
มันก้อเกินความสามารถไป
มือคนเราใหญ่เล็ก
ไม่เท่ากัน
จะให้เด็กยกของให้เท่าผู้ใหญ่ มันก้อไม่ได้เสมอไป
คาดหวัง
มันก้อต้องประมาณความสามารถตัวเองบ้าง
แต่อย่างน้อย เด็กคนนั้น ก้อคงต้องลอง
มันอาจจะสำเร็จ ใครจะรู้
ถ้ายืนมอง ชาติหน้า
ก้อไม่มีวันทำได้








ตอนนี้ก้อได้เงินมาแล้ว
ไม่บอกว่าเท่าไหร่
แต่เงินที่ได้รับครั้งแรกเป็นทิปของการลองทำงานครั้งแรก
$4.72
สำหรับหลาย
ๆคนอาจจะไม่ได้เยอะ
แต่เป็นสิ่งที่กุเอาความสามารถของกุไปแลกมา
ไม่ได้แบมือขออย่างที่เป็นมาอีกต่อไป

โคดปลื้มมมมมมมมม อยากบอก ถ่ายรูปแล้ว ถ่ายอีก
ไม่รู้กี่รอบ
พยายามหามุมที่สวยที่สุด
พยายามให้แม่งมีแสงเปล่งประกายออกมา
ซึ่งกุก้อรู้มันเป็นไม่ได้หรอกกกก
แต่อยากให้รู้เหอะว่าภูมิใจมากๆ
ขนาดไหน

 
ช่วงนี้ได้ทำแต่งานตรงเคาท์เตอร์ Drive
Thru
เสียบหูฟัง ว่าจะมีออเดอร์เข้ามาเมื่อไหร่

แล้วก้อวิ่งไปข้างกระจก
Good Morning !!
$... Please
(รับออเดอร์เองไม่ได้ ภาษายังไม่ดีพอ
ความเร็วก้อยังไม่ได้การ)
เก็บเงิน ยกของให้

Thank You. Have a Good
Day
แล้วยิ้มสวย(แสด)หนึ่งที

และนั่นเลย ก้อเป็นที่มาในการพบลูกค้าหลากหลายแบบของ นส แพม

มันก้อเลยทำให้กุมั่นใจว่าคาแรคเตอร์ของคน
ไม่ได้เป็นตัวบอกลักณะนิสัย
หรืออะไรก้อแล้วแต่ของเค้า
เค้าอาจจะขับรถพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

ข้างในรถมีแต่ของแต่งแบบพังค์สุดตีน บวกกับคนขับทาปากดำ
ชุดดำ
และยังมีหมาร็อดไวเลอร์สีดำ
นั่งมาที่เบาะข้างๆ
หรือผู้หญิงที่เปิดกระจกมาควันบุหรี่เต็มรถ
จนพุ่งมาใส่หน้ากุ
แต่หลังจากที่กุพูดว่า Have a good day

เค้าตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่กุดูออกว่ามันจริงใจ
แล้วบอกว่า You Too

แต่กลับเป็นหลายๆ คนที่หน้าตาใจดี
ที่หลังจากกุพูดไปแล้ว
พุ่งรถออกไปด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ
โดยไม่มีการทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มใดๆ
หรือบางคนก้อเป็นยิ้มที่เป็นมารยาทเกินทน

บางทีสถาณการณ์ก้อบังคับให้คนเรา
ไม่แสดงออกสีหน้าใดๆ
แต่ด้วยของกุ มันเป็นงาน
มันคือสิ่งที่กุต้องทำ
และเต็มใจทำ
เพราะลึกๆ แล้ว กุก้อยินดีกับการรู้จักคนใหม่ๆ
เสมอ
อย่างน้อยกุเริ่มด้วยการแสดงท่าทางที่ดีออกไป
ฟี๊ดแบคจะเป็นไง
ก้อสุดแล้วแต่เหอะ

จนมีลูกค้าถามกุว่า ทำไมคุณยิ้มเก่งจัง ฮ่าๆๆๆ

ยังมีผู้หญิงสูงอายุหลายๆ คน ที่เรียกกุว่า Sweety
ถ้าเป็นคำไทย
คงประมานว่า หนูจ๋าล่ะมั๊ง
ด้วยท่าทางที่ใจดีสุดๆ
เหมือนกับกุเป็นลูกเป็นหลานเค้าเลยแหละ
แล้วลองคิดว่า
เค้ามาด้วยท่าทางที่ดีขนาดนี้
เจอหน้าตาบูดเป็นซ้นตีนกลับไป
เค้าก้อคงจะเสียใจว่ะ

เหมือนเวลาที่กุเดินเข้าร้าน
แล้วเจอพนักงานขายนั่งมองอยู่ตรงมุมร้าน
ทำหน้าบอกว่า เออ เมิงเดินๆดู ไปเถอะ
เอาอะไรค่อยเรียก

กุก้อไม่อยากซื้อแม่งแล้วแหละ






ทั้งนี้
ทั้งนั้น
มันก้ออยู่ด้วยบุคลิคของคน
มันไม่ใช่ทุกคนที่จะแสดงท่าทางร่าเริงได้ตลอดเวลา
บางคน
กว่าจะแสยะยิ้มออกมาได้ ต้องใช้ตลก
ทั้งคณะ  ก้ออาจยังไม่พอ
กุไม่ได้บอกให้เมิงยิ้ม
แต่ในการเป็นกุ กุทำได้
แล้วทำไมกุต้องไม่ทำ

แต่ถ้านั่นมันไม่ใช่ตัวเมิง
กุคิดว่า
เมิงคงต้องมีวิธีการอะไรซักอย่างที่จะบอกให้คนอื่นรู้ว่า
กุยินดี
มากกว่า ไปๆ
ซะทีเหอะ

แต่ที่แย่ที่สุดผู้หญิง 2 คนที่มาด้วยกันในรถสปอร์ต
ทั้งคน
ทั้งรถสวยแสด
มันจะไม่เกิดอะไร ถ้าเค้าแค่ขับรถออกไป
เค้าจะยังสวยอยู่
ถ้าเค้าไม่ทำตัวอย่างงั้น
แต่หลังจากที่เค้าเปิดถุงเบโก้ (ชื่อขนมปัง)
ดู
เค้าก้อบอกว่า เค้าสั่งอีกอย่างนึง ซึ่งตามออเดอร์จริงๆ อะ มันถูกแล้ว

กุไม่รู้ว่าใครผิด คนพูดผิด คนฟังผิด
หรือว่าพิมผิด
แต่อะไรก้อตาม
มันก้อทำให้ด่านหน้าอย่างกุ
แทบจะโดนถุงเบโก้โยนใส่หน้า
ชีโยนกลับมา
ทำหน้ากวนตีนแล้วก้อพูดว่า แถ่งกิ๊ว
เมิงต้องออกเสียงตามนี้เลยนะ
แล้วจะรู้ว่ากวนตีนมาก

ตามหน้าที่
กุได้แต่ขอโทษ
ทั้งๆ ที่โคดอยากจะด่า
น้ำตาจะร่วงด้วย
แม่งทำให้กุรู้สึกว่าทำอะไรผิดไปอย่างใหญ่หลวง
เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้ไง
แต่หลังจากเอาให้ใหม่แล้ว
ประตูปิด
เพื่อนในร้านก้อบอกว่า เมื่อวานอีนี่ก้อทำแบบนี้

Shes a Bitch

เท่านั้นแหละ หายเลยยยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆ

กุเข้าใจแล้ววววววววววววววววววว
พูดคำนี้มาก้อเยอะ แต่นี่แหละ
คาแรคเตอร์นี้เลย
และยังมีมาแบบเดียวกันเด๊ะ ลุคนี้ สันดานนี้เด๊ะ อีกหลายคน

ถึงจะรู้ว่าเป็นแบบนี้ก้อเหอะ
แต่ตามหลักการ คนบริการ
ยังไงลูกค้าก้อคือพระเจ้า

จนกุทำใจได้ละ



หลังจากนี้ ถ้าเจอแบบนี้อีก
กุจะไม่เครียดกะมันและ
เปลี่ยนเป็นท่องไว้ในใจ

"Shes a
Bitch"

   

Welcome to Dunkin Donuts, Can I help You
??

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ที่ทำงานของ Ms.
Pam
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้จัดการถึงได้เรียกกุว่า
แพม
กุเลยมีชื่อว่าแพมไปซะอย่างงั้น

แต่มี Ioana (อิโยน่า ที่กุเรียกเค้าว่า โย่ ฮ่าๆๆ)
ที่เรียกถูก
เพราะเค้าบอกว่าคำว่า Per มันง่ายมากๆ เพราะมันแปลว่า
ผม
แอบงงอยู่ว่าภาษาอะไร
แต่ที่ฮาคือ โย่บอกว่า ชื่อเมทกุ Tuk ยิ่งโคดง่าย
เพราะมันแปลว่า Shut Up
เลยทำให้ เพื่อนที่ทำงานคนนึงเรียกอีเมทว่า Hi! Shut
Up
กร๊ากกกกกกก  ช่างเป็นคำที่เหมาะกับเมิงแฮง

ทำงานมาได้หลายวันแล้ว
เวียนงานเกือบครบทุกอย่างแล้ว
เริ่มจากวันแรกๆจิ้มปุ่ม น้ำตาล ครีม กาแฟ ชา
ช็อคโกแล็ค
เป็นเด็กชงว่างั้นเลยเหอะ เอาแบบไหนบอก

หยิบโดนัท มัฟฟิน มันช์กิ้น
ไปจนเช็ดโต๊ะ กวาดพื้น รับออเดอร์
ล้างอุปกรณ์ เตรียมของตอนเช้า

และทำความสะอาดห้องน้ำ
แค่ทำให้มันสะอาด
ไม่ได้ถึงขั้นต้องไปลงมือขัดส้วม แต่ถ้าให้ทำ กุก้อทำ




!_91_!เมทกุตั้งใจดูคลิปฝึกงานมาก
มิซแพมนั่งถ่ายรูปเล่น!_93_!


กุมาโดยแบกวีซ่า Employee
ตั้งแต่ต้น
เพราะงั้น มันไม่เคยอยู่ในความคิดกุ ว่ามันจะสบาย อะไรทำได้
ก้อทำ
อะไรทำไม่ได้
ก้อทำให้สุดที่กุทำได้นั่นแหละ
อย่างน้อยก้อคงทำให้กุรู้
ว่าสิ่งนี้มันเกินแก่ความสามารถของคนอย่างกุจิงๆ
ถึงมันจะเป็นคำพูดติดปากว่า
ทำไม่ได้แน่ๆ ๆ มันก้อเป็นเหมือนแค่บอก
คนข้างหลังว่าอย่าคาดหวังกับกุนะ
เพราะมันอาจเป็นไปไม่ได้
แต่สุดท้ายแล้ว ยังไงก้อต้องลองดูแหละวะ
สำเร็จมั๊ย
นั่นมันไม่ใช่ส่วนที่ต้องสนใจ อย่างน้อยกุก้อได้พยายาม

!_91_!เมท กุตายแล้ว
สนใจกุหน๊อยยยย!_93_!



เพราะกุเคยชินกับคำว่าความพยายามอยู่ที่ไหน
ความสำเร็จก้ออยู่ที่ไหน
ซักที่นั่นแหละ

อาจเป็นที่พยายามไม่พอ หรืออีกที
มันก้อเกินความสามารถไป
มือคนเราใหญ่เล็ก
ไม่เท่ากัน
จะให้เด็กยกของให้เท่าผู้ใหญ่ มันก้อไม่ได้เสมอไป
คาดหวัง
มันก้อต้องประมาณความสามารถตัวเองบ้าง
แต่อย่างน้อย เด็กคนนั้น ก้อคงต้องลอง
มันอาจจะสำเร็จ ใครจะรู้
ถ้ายืนมอง ชาติหน้า
ก้อไม่มีวันทำได้








ตอนนี้ก้อได้เงินมาแล้ว
ไม่บอกว่าเท่าไหร่
แต่เงินที่ได้รับครั้งแรกเป็นทิปของการลองทำงานครั้งแรก
$4.72
สำหรับหลาย
ๆคนอาจจะไม่ได้เยอะ
แต่เป็นสิ่งที่กุเอาความสามารถของกุไปแลกมา
ไม่ได้แบมือขออย่างที่เป็นมาอีกต่อไป

โคดปลื้มมมมมมมมม อยากบอก ถ่ายรูปแล้ว ถ่ายอีก
ไม่รู้กี่รอบ
พยายามหามุมที่สวยที่สุด
พยายามให้แม่งมีแสงเปล่งประกายออกมา
ซึ่งกุก้อรู้มันเป็นไม่ได้หรอกกกก
แต่อยากให้รู้เหอะว่าภูมิใจมากๆ
ขนาดไหน

ตอนนี้อยู่ที่ Maine เมือง South Portland
ก้อไม่หนาว
แค่เป็นเมืองสกี แค่อยู่ติดกับแคนาดา
แค่ -4 ไม่ค่อยรู้สึกอะ

หรออออ
?????

ยัง เขากุยังยาวอยู่ และยังยาวได้อีกเยอะ
อาทิตย์นึงของกุ
แลกกับประสบการณ์ของคนธรรมดาซักเดือนนึงได้
หรืออาจมากกว่า มีแต่เรื่อง
เรื่องไม่เป็นเรื่อง
เราขอแนะนำ หากคุณต้องการไป Work &
Travel
วันปฐมนิเทศ ควรไป ไปฟังว่าต้องทำตัวยังไง
ในด้านดี
แล้วเมื่อมาถึงแล้ว ถ้าใครไปไหนกลุ่มใหญ่ๆ ตามโลด
พี่ที่พามา
เกาะให้หนึบ
อย่ามั่นใจว่ากุรู้เรื่อง
มัน ไม่ จริง !!!!!!

แล้วหลังจาก เมิงรู้ว่าต้องทำไง
กด 1900-000-อะไรช่าง
มิซโฟว๊อทจะมาเล่าสเต็ปความเหี้ยให้ฟัง
ฟังแล้ว จำให้แม่น อย่าให้เป็นเยี่ยงกุ
เพราะเมิงไม่อยากแน่ๆ

วันแรกไปทำงานด้วยจักรยาน
กุทั้งเข็น ทั้งปั่น ยางแบน
!!
เหมือนกุกำลังออกกำลังกายอยู่บนเครื่องแอ็บโดมิไนท์เซอร์
ซึ่งมันจะดีมาก
ถ้าเมิงต้องการเผาผลาญ
แต่กุไม่ได้ต้องการ อากาศตอนเช้า
มันแย่จนกุไม่รู้ว่า
ที่กุเจ็บหน้าอก
เป็นเพราะอากาศมันแห้งมากจนกุหายใจไม่ทัน
หรือว่าน้ำแข็งมันเกาะปอดกุแล้วกันแน่

บวกกับตื่นสายเพราะตั้งนาฬิกาผิดวัน
เพราะนอนดึกจนเคยชิน
จนทุกครั้งที่ตั้งมันจะเป็นเช้าของวันนั้นแล้วพอดี
แต่อยู่ที่นี่เสือกนอนเร็ว
เลยลืมไปว่ากุต้องตั้งเช้าของพรุ่งนี้
แถมเนินก้อยังเยอะมหาศาล
กุไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามีไว้ทำไม
ไม่ใช่เนินเล็กๆ แบบไอดิ๊งด่องบนถนนนะ
ทางลาดชัน 45 องศาเหอะ
ปั่นไปพอเจอเนินขึ้น ก้อเข็น

แอบสงสัยว่าเพราะกุไม่แข็งแรงหรือทางมันเลวร้ายจิงๆ
ทั้งถนนมีจักรยานของกุกะเมทอยู่
2 คัน
ไปจอดปั๊มเติมลม ถามว่าร้านโดนัทอีกไกลมั๊ย
เค้าบอกว่าไม่มาก ประมาณ 1
ไมล์ บ้านกุเรียกเป็นกิโล
เลยไม่รู้ว่าไมล์ไกลแค่ไหน
แต่มันต้องไกลมากกกกกกกกกอยู่เหอะ
แถมให้กุอีกว่า
วันนี้มันหนาวเป็นพิเศษที่จะปั่นจักรยาน
คนถิ่นเค้ายังบอกหนาว กุชินกับอากาศ
30ต้นๆ อื้มมมมมมม บรรลัย

ซื้อโกโก้แลกเหรียญเติมลมแล้วก้อปั่นไปทั้งแก้วอย่างงั้น
กระฉอกเต็มผ้าพันคอ
กางเกง อลังการ หน้ากุอีกต่างหาก
เริ่มปวดหูนิดๆ เลยเริ่มรู้สึกตัว กุลืม Ear
Muff อีกแล้ว
และมันทำให้เจ็บไปหมด ขนาดว่า แตะไปที่หูแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย
ชาาา
จักรยาน 80เหรียญ ตามที่พี่แนะนำ ไม่ได้ช่วยกุเลย
เป็นภาระกุอีก
เดินยังสบายกว่าเยอะ
และแย่ได้อีกว่า เพิ่งรู้ตอนวันที่ 2
ว่ายางไม่ได้แบน มันรั่วเลยไง

สุดท้ายเพิ่มมูลค่า Asset ไปอีก $8 กว่าๆ
(ไม่ได้กระแดะ เรียน
Account มันยังฝังใจ ใช่ป๊ะ เด็กๆ SI)
ค่าเปลี่ยนยาง พนักงานร้าน
เอายางในเก่ามาอัดสมใส่ให้กุดูว่ามันยืดมากแล้ว
ก้อประมานเส้นผ่า 80 เซนได้
ยืดเหี้ยๆ ถามกุอีกไง ว่าจะเอากลับเป็นที่ระลึกมั๊ย
โอ้วววววววว ขอบคุณ
กุแทบจะกระทืบก่อนปาทิ้งถังขยะอีก
สรุป 2 วัน เดินร่วม 8 กิโลได้
ดูไม่เยอะใช่ป๊ะ
แต่ถ้าเมิงต้องแข่งกับเวลาล่ะ ซักกิโลละ 5 นาที
บนลานน้ำแข็ง

แล้วที่เสร่อที่สุด
ตอนเพื่อนที่ร้านถามว่าจักรยานเป็นอะไร
"My bike has hole somewhere on a
wheel"
กุแอบสงสัยว่าทำไมเค้าทำหน้างงๆ แต่ใครถามก้อตอบแบบนี้

จนคนนึงพูดไรมาไม่รู้ ฟังไม่ออก พยักหน้าเงอะๆ ไป พอได้ยินอีกที
นึกขึ้นได้
อ้อ ได้ที่กุได้ยิน ฟลัททาย่าๅ เหมือนชื่อของกินไรซักอย่าง
เค้าพูดว่า "Flat
Tire" = แฟลททายย่า = ยางแบน
ย้อนกลับไปอ่านข้างบน โชว์โง่สาดๆ ฮ่าๆๆๆ

เป็นไงนู๋ๆ ยังอยากมาอเมริกาอยู่มั๊ย
มันไม่ได้แย่งั้นหรอกน่า
แค่ยังไม่ได้เล่าเรื่องดีๆ ต่างหาก

 
ช่วงนี้ได้ทำแต่งานตรงเคาท์เตอร์ Drive
Thru
เสียบหูฟัง ว่าจะมีออเดอร์เข้ามาเมื่อไหร่

แล้วก้อวิ่งไปข้างกระจก
Good Morning !!
$... Please
(รับออเดอร์เองไม่ได้ ภาษายังไม่ดีพอ
ความเร็วก้อยังไม่ได้การ)
เก็บเงิน ยกของให้

Thank You. Have a Good
Day
แล้วยิ้มสวย(แสด)หนึ่งที

และนั่นเลย ก้อเป็นที่มาในการพบลูกค้าหลากหลายแบบของ นส แพม

มันก้อเลยทำให้กุมั่นใจว่าคาแรคเตอร์ของคน
ไม่ได้เป็นตัวบอกลักณะนิสัย
หรืออะไรก้อแล้วแต่ของเค้า
เค้าอาจจะขับรถพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

ข้างในรถมีแต่ของแต่งแบบพังค์สุดตีน บวกกับคนขับทาปากดำ
ชุดดำ
และยังมีหมาร็อดไวเลอร์สีดำ
นั่งมาที่เบาะข้างๆ
หรือผู้หญิงที่เปิดกระจกมาควันบุหรี่เต็มรถ
จนพุ่งมาใส่หน้ากุ
แต่หลังจากที่กุพูดว่า Have a good day

เค้าตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่กุดูออกว่ามันจริงใจ
แล้วบอกว่า You Too

แต่กลับเป็นหลายๆ คนที่หน้าตาใจดี
ที่หลังจากกุพูดไปแล้ว
พุ่งรถออกไปด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ
โดยไม่มีการทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มใดๆ
หรือบางคนก้อเป็นยิ้มที่เป็นมารยาทเกินทน

บางทีสถาณการณ์ก้อบังคับให้คนเรา
ไม่แสดงออกสีหน้าใดๆ
แต่ด้วยของกุ มันเป็นงาน
มันคือสิ่งที่กุต้องทำ
และเต็มใจทำ
เพราะลึกๆ แล้ว กุก้อยินดีกับการรู้จักคนใหม่ๆ
เสมอ
อย่างน้อยกุเริ่มด้วยการแสดงท่าทางที่ดีออกไป
ฟี๊ดแบคจะเป็นไง
ก้อสุดแล้วแต่เหอะ

จนมีลูกค้าถามกุว่า ทำไมคุณยิ้มเก่งจัง ฮ่าๆๆๆ

ยังมีผู้หญิงสูงอายุหลายๆ คน ที่เรียกกุว่า Sweety
ถ้าเป็นคำไทย
คงประมานว่า หนูจ๋าล่ะมั๊ง
ด้วยท่าทางที่ใจดีสุดๆ
เหมือนกับกุเป็นลูกเป็นหลานเค้าเลยแหละ
แล้วลองคิดว่า
เค้ามาด้วยท่าทางที่ดีขนาดนี้
เจอหน้าตาบูดเป็นซ้นตีนกลับไป
เค้าก้อคงจะเสียใจว่ะ

เหมือนเวลาที่กุเดินเข้าร้าน
แล้วเจอพนักงานขายนั่งมองอยู่ตรงมุมร้าน
ทำหน้าบอกว่า เออ เมิงเดินๆดู ไปเถอะ
เอาอะไรค่อยเรียก

กุก้อไม่อยากซื้อแม่งแล้วแหละ






ทั้งนี้
ทั้งนั้น
มันก้ออยู่ด้วยบุคลิคของคน
มันไม่ใช่ทุกคนที่จะแสดงท่าทางร่าเริงได้ตลอดเวลา
บางคน
กว่าจะแสยะยิ้มออกมาได้ ต้องใช้ตลก
ทั้งคณะ  ก้ออาจยังไม่พอ
กุไม่ได้บอกให้เมิงยิ้ม
แต่ในการเป็นกุ กุทำได้
แล้วทำไมกุต้องไม่ทำ

แต่ถ้านั่นมันไม่ใช่ตัวเมิง
กุคิดว่า
เมิงคงต้องมีวิธีการอะไรซักอย่างที่จะบอกให้คนอื่นรู้ว่า
กุยินดี
มากกว่า ไปๆ
ซะทีเหอะ

แต่ที่แย่ที่สุดผู้หญิง 2 คนที่มาด้วยกันในรถสปอร์ต
ทั้งคน
ทั้งรถสวยแสด
มันจะไม่เกิดอะไร ถ้าเค้าแค่ขับรถออกไป
เค้าจะยังสวยอยู่
ถ้าเค้าไม่ทำตัวอย่างงั้น
แต่หลังจากที่เค้าเปิดถุงเบโก้ (ชื่อขนมปัง)
ดู
เค้าก้อบอกว่า เค้าสั่งอีกอย่างนึง ซึ่งตามออเดอร์จริงๆ อะ มันถูกแล้ว

กุไม่รู้ว่าใครผิด คนพูดผิด คนฟังผิด
หรือว่าพิมผิด
แต่อะไรก้อตาม
มันก้อทำให้ด่านหน้าอย่างกุ
แทบจะโดนถุงเบโก้โยนใส่หน้า
ชีโยนกลับมา
ทำหน้ากวนตีนแล้วก้อพูดว่า แถ่งกิ๊ว
เมิงต้องออกเสียงตามนี้เลยนะ
แล้วจะรู้ว่ากวนตีนมาก

ตามหน้าที่
กุได้แต่ขอโทษ
ทั้งๆ ที่โคดอยากจะด่า
น้ำตาจะร่วงด้วย
แม่งทำให้กุรู้สึกว่าทำอะไรผิดไปอย่างใหญ่หลวง
เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้ไง
แต่หลังจากเอาให้ใหม่แล้ว
ประตูปิด
เพื่อนในร้านก้อบอกว่า เมื่อวานอีนี่ก้อทำแบบนี้

Shes a Bitch

เท่านั้นแหละ หายเลยยยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆ

กุเข้าใจแล้ววววววววววววววววววว
พูดคำนี้มาก้อเยอะ แต่นี่แหละ
คาแรคเตอร์นี้เลย
และยังมีมาแบบเดียวกันเด๊ะ ลุคนี้ สันดานนี้เด๊ะ อีกหลายคน

ถึงจะรู้ว่าเป็นแบบนี้ก้อเหอะ
แต่ตามหลักการ คนบริการ
ยังไงลูกค้าก้อคือพระเจ้า

จนกุทำใจได้ละ



หลังจากนี้ ถ้าเจอแบบนี้อีก
กุจะไม่เครียดกะมันและ
เปลี่ยนเป็นท่องไว้ในใจ

"Shes a
Bitch"

   

Welcome to Dunkin Donuts, Can I help You
??

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ที่ทำงานของ Ms.
Pam
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้จัดการถึงได้เรียกกุว่า
แพม
กุเลยมีชื่อว่าแพมไปซะอย่างงั้น

แต่มี Ioana (อิโยน่า ที่กุเรียกเค้าว่า โย่ ฮ่าๆๆ)
ที่เรียกถูก
เพราะเค้าบอกว่าคำว่า Per มันง่ายมากๆ เพราะมันแปลว่า
ผม
แอบงงอยู่ว่าภาษาอะไร
แต่ที่ฮาคือ โย่บอกว่า ชื่อเมทกุ Tuk ยิ่งโคดง่าย
เพราะมันแปลว่า Shut Up
เลยทำให้ เพื่อนที่ทำงานคนนึงเรียกอีเมทว่า Hi! Shut
Up
กร๊ากกกกกกก  ช่างเป็นคำที่เหมาะกับเมิงแฮง

ทำงานมาได้หลายวันแล้ว
เวียนงานเกือบครบทุกอย่างแล้ว
เริ่มจากวันแรกๆจิ้มปุ่ม น้ำตาล ครีม กาแฟ ชา
ช็อคโกแล็ค
เป็นเด็กชงว่างั้นเลยเหอะ เอาแบบไหนบอก

หยิบโดนัท มัฟฟิน มันช์กิ้น
ไปจนเช็ดโต๊ะ กวาดพื้น รับออเดอร์
ล้างอุปกรณ์ เตรียมของตอนเช้า

และทำความสะอาดห้องน้ำ
แค่ทำให้มันสะอาด
ไม่ได้ถึงขั้นต้องไปลงมือขัดส้วม แต่ถ้าให้ทำ กุก้อทำ




!_91_!เมทกุตั้งใจดูคลิปฝึกงานมาก
มิซแพมนั่งถ่ายรูปเล่น!_93_!


กุมาโดยแบกวีซ่า Employee
ตั้งแต่ต้น
เพราะงั้น มันไม่เคยอยู่ในความคิดกุ ว่ามันจะสบาย อะไรทำได้
ก้อทำ
อะไรทำไม่ได้
ก้อทำให้สุดที่กุทำได้นั่นแหละ
อย่างน้อยก้อคงทำให้กุรู้
ว่าสิ่งนี้มันเกินแก่ความสามารถของคนอย่างกุจิงๆ
ถึงมันจะเป็นคำพูดติดปากว่า
ทำไม่ได้แน่ๆ ๆ มันก้อเป็นเหมือนแค่บอก
คนข้างหลังว่าอย่าคาดหวังกับกุนะ
เพราะมันอาจเป็นไปไม่ได้
แต่สุดท้ายแล้ว ยังไงก้อต้องลองดูแหละวะ
สำเร็จมั๊ย
นั่นมันไม่ใช่ส่วนที่ต้องสนใจ อย่างน้อยกุก้อได้พยายาม

!_91_!เมท กุตายแล้ว
สนใจกุหน๊อยยยย!_93_!



เพราะกุเคยชินกับคำว่าความพยายามอยู่ที่ไหน
ความสำเร็จก้ออยู่ที่ไหน
ซักที่นั่นแหละ

อาจเป็นที่พยายามไม่พอ หรืออีกที
มันก้อเกินความสามารถไป
มือคนเราใหญ่เล็ก
ไม่เท่ากัน
จะให้เด็กยกของให้เท่าผู้ใหญ่ มันก้อไม่ได้เสมอไป
คาดหวัง
มันก้อต้องประมาณความสามารถตัวเองบ้าง
แต่อย่างน้อย เด็กคนนั้น ก้อคงต้องลอง
มันอาจจะสำเร็จ ใครจะรู้
ถ้ายืนมอง ชาติหน้า
ก้อไม่มีวันทำได้








ตอนนี้ก้อได้เงินมาแล้ว
ไม่บอกว่าเท่าไหร่
แต่เงินที่ได้รับครั้งแรกเป็นทิปของการลองทำงานครั้งแรก
$4.72
สำหรับหลาย
ๆคนอาจจะไม่ได้เยอะ
แต่เป็นสิ่งที่กุเอาความสามารถของกุไปแลกมา
ไม่ได้แบมือขออย่างที่เป็นมาอีกต่อไป

โคดปลื้มมมมมมมมม อยากบอก ถ่ายรูปแล้ว ถ่ายอีก
ไม่รู้กี่รอบ
พยายามหามุมที่สวยที่สุด
พยายามให้แม่งมีแสงเปล่งประกายออกมา
ซึ่งกุก้อรู้มันเป็นไม่ได้หรอกกกก
แต่อยากให้รู้เหอะว่าภูมิใจมากๆ
ขนาดไหน

ตอนนี้อยู่ที่ Maine เมือง South Portland
ก้อไม่หนาว
แค่เป็นเมืองสกี แค่อยู่ติดกับแคนาดา
แค่ -4 ไม่ค่อยรู้สึกอะ

หรออออ
?????

ยัง เขากุยังยาวอยู่ และยังยาวได้อีกเยอะ
อาทิตย์นึงของกุ
แลกกับประสบการณ์ของคนธรรมดาซักเดือนนึงได้
หรืออาจมากกว่า มีแต่เรื่อง
เรื่องไม่เป็นเรื่อง
เราขอแนะนำ หากคุณต้องการไป Work &
Travel
วันปฐมนิเทศ ควรไป ไปฟังว่าต้องทำตัวยังไง
ในด้านดี
แล้วเมื่อมาถึงแล้ว ถ้าใครไปไหนกลุ่มใหญ่ๆ ตามโลด
พี่ที่พามา
เกาะให้หนึบ
อย่ามั่นใจว่ากุรู้เรื่อง
มัน ไม่ จริง !!!!!!

แล้วหลังจาก เมิงรู้ว่าต้องทำไง
กด 1900-000-อะไรช่าง
มิซโฟว๊อทจะมาเล่าสเต็ปความเหี้ยให้ฟัง
ฟังแล้ว จำให้แม่น อย่าให้เป็นเยี่ยงกุ
เพราะเมิงไม่อยากแน่ๆ

วันแรกไปทำงานด้วยจักรยาน
กุทั้งเข็น ทั้งปั่น ยางแบน
!!
เหมือนกุกำลังออกกำลังกายอยู่บนเครื่องแอ็บโดมิไนท์เซอร์
ซึ่งมันจะดีมาก
ถ้าเมิงต้องการเผาผลาญ
แต่กุไม่ได้ต้องการ อากาศตอนเช้า
มันแย่จนกุไม่รู้ว่า
ที่กุเจ็บหน้าอก
เป็นเพราะอากาศมันแห้งมากจนกุหายใจไม่ทัน
หรือว่าน้ำแข็งมันเกาะปอดกุแล้วกันแน่

บวกกับตื่นสายเพราะตั้งนาฬิกาผิดวัน
เพราะนอนดึกจนเคยชิน
จนทุกครั้งที่ตั้งมันจะเป็นเช้าของวันนั้นแล้วพอดี
แต่อยู่ที่นี่เสือกนอนเร็ว
เลยลืมไปว่ากุต้องตั้งเช้าของพรุ่งนี้
แถมเนินก้อยังเยอะมหาศาล
กุไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามีไว้ทำไม
ไม่ใช่เนินเล็กๆ แบบไอดิ๊งด่องบนถนนนะ
ทางลาดชัน 45 องศาเหอะ
ปั่นไปพอเจอเนินขึ้น ก้อเข็น

แอบสงสัยว่าเพราะกุไม่แข็งแรงหรือทางมันเลวร้ายจิงๆ
ทั้งถนนมีจักรยานของกุกะเมทอยู่
2 คัน
ไปจอดปั๊มเติมลม ถามว่าร้านโดนัทอีกไกลมั๊ย
เค้าบอกว่าไม่มาก ประมาณ 1
ไมล์ บ้านกุเรียกเป็นกิโล
เลยไม่รู้ว่าไมล์ไกลแค่ไหน
แต่มันต้องไกลมากกกกกกกกกอยู่เหอะ
แถมให้กุอีกว่า
วันนี้มันหนาวเป็นพิเศษที่จะปั่นจักรยาน
คนถิ่นเค้ายังบอกหนาว กุชินกับอากาศ
30ต้นๆ อื้มมมมมมม บรรลัย

ซื้อโกโก้แลกเหรียญเติมลมแล้วก้อปั่นไปทั้งแก้วอย่างงั้น
กระฉอกเต็มผ้าพันคอ
กางเกง อลังการ หน้ากุอีกต่างหาก
เริ่มปวดหูนิดๆ เลยเริ่มรู้สึกตัว กุลืม Ear
Muff อีกแล้ว
และมันทำให้เจ็บไปหมด ขนาดว่า แตะไปที่หูแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย
ชาาา
จักรยาน 80เหรียญ ตามที่พี่แนะนำ ไม่ได้ช่วยกุเลย
เป็นภาระกุอีก
เดินยังสบายกว่าเยอะ
และแย่ได้อีกว่า เพิ่งรู้ตอนวันที่ 2
ว่ายางไม่ได้แบน มันรั่วเลยไง

สุดท้ายเพิ่มมูลค่า Asset ไปอีก $8 กว่าๆ
(ไม่ได้กระแดะ เรียน
Account มันยังฝังใจ ใช่ป๊ะ เด็กๆ SI)
ค่าเปลี่ยนยาง พนักงานร้าน
เอายางในเก่ามาอัดสมใส่ให้กุดูว่ามันยืดมากแล้ว
ก้อประมานเส้นผ่า 80 เซนได้
ยืดเหี้ยๆ ถามกุอีกไง ว่าจะเอากลับเป็นที่ระลึกมั๊ย
โอ้วววววววว ขอบคุณ
กุแทบจะกระทืบก่อนปาทิ้งถังขยะอีก
สรุป 2 วัน เดินร่วม 8 กิโลได้
ดูไม่เยอะใช่ป๊ะ
แต่ถ้าเมิงต้องแข่งกับเวลาล่ะ ซักกิโลละ 5 นาที
บนลานน้ำแข็ง

แล้วที่เสร่อที่สุด
ตอนเพื่อนที่ร้านถามว่าจักรยานเป็นอะไร
"My bike has hole somewhere on a
wheel"
กุแอบสงสัยว่าทำไมเค้าทำหน้างงๆ แต่ใครถามก้อตอบแบบนี้

จนคนนึงพูดไรมาไม่รู้ ฟังไม่ออก พยักหน้าเงอะๆ ไป พอได้ยินอีกที
นึกขึ้นได้
อ้อ ได้ที่กุได้ยิน ฟลัททาย่าๅ เหมือนชื่อของกินไรซักอย่าง
เค้าพูดว่า "Flat
Tire" = แฟลททายย่า = ยางแบน
ย้อนกลับไปอ่านข้างบน โชว์โง่สาดๆ ฮ่าๆๆๆ

เป็นไงนู๋ๆ ยังอยากมาอเมริกาอยู่มั๊ย
มันไม่ได้แย่งั้นหรอกน่า
แค่ยังไม่ได้เล่าเรื่องดีๆ ต่างหาก

ยินดีที่ได้พบ ..... อีกครั้ง

เขียนอยู่แป็บๆ ตอนแรก หายไปอย่างนาน กลับมาเขียน
แล้วก้อหายไปอีกเป็นปี
เหมือนจะบันทึกทุกครั้งที่อยู่ต่างที่
ต่างถิ่น
ไดอารี่ล่าสุด คือตอนที่ไปออส ตอนนี้ อีกครั้ง lost in USA

มันสบายใจ ที่ได้เจอกับอะไรที่คุ้นเคย กับภาษาที่ใช้มาแต่เกิด
ลักษณะคนแบบที่เคยชิน
กับการที่อยู่ในที่ไกลๆ ในที่ๆ ต้องดูแลตัวเองสุดๆ
แล้วในเวลาที่มีปัญหาก้อหันหน้าเข้าหาใครไม่ได้
มีแต่ตัวกุ กุ
แล้วก้อกุ

การเรียนในมหาลัย 3 ปี
ช่วยทำให้กุแค่ฟังออก
แต่ยังคงพูดไม่รู้เรื่อง และยังคงไม่รู้ว่า
กุจะอธิบายให้คนฟังเข้าใจได้ยังไง
เพราะประโยคที่กุเรียกว่าอธิบายจากประโยคแรกแล้ว
มันแทบไม่ได้ต่างกัน
แทบจะเป็นคำเดิม
แทบจะเป็นประโยคเดิม
ดิคชันนารีในสมองมีน้อยมาก
กุแทบจะพูดแค่ว่า Excuse Me
กับ Thank You

 


มาวันแรก
หลงทาง
ถามทางไปโรงแรมที่จะประชุม เสร็จ ก้อพุ่งไปเลย ถูกไง
แต่
...........
กุลืมว่าโรงแรมที่กุพักชื่ออะไร
แล้วก้อจำทางกลับไม่ได้
สวมเขาพุ่งโลดเมิง เดินเข้าไปดิ
4 ชม ในหิมะฝน
มือชาขนาดที่ว่าโดนน้ำร้อนก้อไม่รู้สึก

เกือบตื่นเต้นแล้ว ที่ได้เจอหิมะ ใฝ่ฝันว่าเลือกมาเมืองหนาว
ต้องได้เจอดิ
ในวงเล็บว่า ถ้ามันเป็นปุยๆ เหมือนที่ดูในหนังเกาหลี
ไม่ไงเมิง
.. มาเป็นเกล็ดน้ำแข็งใส ตกใส่หัว เจ็บเหี้ยๆ และเจ็บกว่าตอนฟาดหน้า
ถุงมือกับ
Ear Muff อยู่ในโรงแรม มีแต่เสื้อกันหนาวตัวเดียว ยังโชคดีที่มีฮู๊ด

ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
นึกขึ้นได้ กุ มี คีย์ การ์ด (
ควายยยยยยยยยย อีกรอบ )
แต่ ไม่มีที่อยู่ มีแต่ชื่อ เอาวะ กุไม่ไหวแล้ว
โบกให้แท๊กซี่ดู
คนขับบอก อันไหน กุก้อ Pardon?
(เป็นอีกคำที่ใช้บ่อย)
แล้วสัจธรรมก้อเกิด มีโรงแรมชื่อนี้ 6 สาขาใน New York
และแต่ละอัน ห่างกันสุดโลก
ถ้ากุจะหาให้เจอว่าอันไหน ค่าแท็กซี่เป็น 100
แน่ๆ
แถมคนขับไม่พากุไปหาด้วย

วิ่งเข้าแมค เปิดเนต เซิร์ช เจอแล้วๆ
มีอันเดียวนี่หว่า
ไอคนขับแม่งมั่วแน่ๆ พุ่งไปเลยเมิง 10
บล็อค
และก้อไปถึงด้วยเขาที่ยาวขึ้น สรุปว่า มี 6 สาขาจิงๆ ด้วย
และกุก้อมาผิดสาขา
สาขาที่กุต้องไป ต้องเดินกลับทางเดิม และบวกไปอีก เป็นทั้งหมด
15 บล็อค
น้ำตาจะร่วงเหอะ

 
!_91_!หลังจากหลงสดๆ จะหลับแล้วไง ทุเรศได้อีก!_93_!

หนาวว่ะ หนาวได้ใจมากๆ -2 ได้มั๊งวันนั้น
แต่ไม่ได้อยู่ NY
แล้วเหอะ ที่นี่ หนาวกว่าที่นั่นอีก

อยากทำงานให้ได้เยอะๆ อย่างน้อย
ก้อให้มีปัญญาใช้คืนพ่อกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่นี่
เพราะมันไม่ได้จำเป็นอะไรเลยที่มา
แต่พ่อก้อบอกแค่ว่า
ทำไปเหอะ
ขำๆ เหนื่อยเมื่อไหร่ก้อกลับ ไม่ต้องทน
คิดถึงคำพูดนี้ทุกครั้ง
ก้อมีกำลังใจละ
อย่างน้อยทุกครั้งที่หันกลับไป
กุรู้ว่ามีคนรอต้อนรับกุเสมอ
และจะไม่ตัดพ้อต่อว่าอะไรทั้งนั้น แค่กุมีความสุข
เค้าก้อมี

แต่กุจะพยายามไม่หันหลังกลับ
ไม่อยากใช้คำว่าไม่มีวัน
เพราะไม่อยากผิดสัญญากับตัวเอง
แต่จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
3 เดือน
ไม่นานเกินไปหรอกน่ะ ทำด๊ายยยยยยยยยย ชิว ชิว

..
สู้ ๆ สู้ตาย ..